Bir şehrin zenginliğini anlamak için yalnızca çarşısındaki ticarete, fabrikasındaki üretime bakmak kâfi değildir. O şehirde insana nasıl davranıldığına da bakmak gerekir.
Hayat, herkes için aynı şartlarda ilerlemiyor. Kimi insan fırsat buluyor, kimi engellerle karşılaşıyor. Kimi geçmişte yaptığı hatanın gölgesinde yeni bir hayat kurmaya çalışıyor.
Toplumun olgunluğu, işte böyle zamanlarda belli olur.
Erzurum’un kadim kültüründe insanı hor görmek bulunmaz. Dadaşlık, mertlik kadar vefayı ve dayanışmayı da ifade eder.
Meslek öğrenen, çalışmak isteyen, alın teriyle hayatını kazanmayı arzulayan bir insanın önüne makul bir fırsat koymak toplumsal huzura hizmettir.
Elbette meslekte ehliyet, işte disiplin ve karşılıklı güven aranacaktır. Bunlar vazgeçilmezdir.
Fakat insanın geleceğini geçmişindeki güçlüklerle mühürlemek hakkaniyet değildir.
İnsana bir iş kapısı açmak, kimi zaman bir ailenin hayatını değiştirebilir.
Asıl mesele budur.
Bir insanın yeniden ayağa kalkabilmesi, toplumun da güç kazanmasıdır.